Kannski er ég algjör svikari ... er komin annað en mér finnst svo mikilvægt að geta sett myndir inn á bloggfærslur. Hér er það ekki hægt nema maður hafi heilmikla tölvukunnáttu eða fái hjálp við það. Endilega komið yfir á hitt bloggið mitt og breytið hlekkjum.
Hér er slóðin:

http://gurrihar.blog.is/blog/gurrihar/

Ferðasaga með mynd er á hinni bloggsíðunni:

http://gurrihar.blog.is/blog/gurrihar/

Þessi síða er eitthvað óþekk við mig núna. Endilega kíkið yfir, krúttin mín.

Bráðaofnæmi og ferð út á land

Það virðist vera sem heilaæxli séu að ganga meðal sálfræðinga í spennuþáttum í sjónvarpinu. Í Illu blóði grét samstarfskonan við fréttina um þetta en í miðlaþættinum á miðvikudögum veit Allison miðill ekki að sálfræðingurinn hennar, eða sá sem er að skrifa bók um hana, er með banvænt heilaæxli.

Hmmm, ætti ekki góður miðill að vita þetta?

Það hefur gengið vel að vinna heima í dag þrátt fyrir hávaða í svalakörlunum en miðað við gengi þeirra grunar mig að ég verði komin með svalir undir helgi, svalir sem ég kemst ekki út á strax vegna skorts á dyrum.

Húsfundur verður í kvöld og endanlega ákveðið með greiðslutilhögun og slíkt. Þetta eru vissulega engir asnar í húsinu og fólk hér var búið að átta sig á þeim hæfileika nýja svalanna til að safna vatni (ekkert niðurfall, bara heill, ljótur kassi). Annað sem ég skil ekki og það er að arkitekt nýju svalanna skuli ekki hafa tekið með í reikninginn að hann var að teikna svalir á hús sem hefur eitt besta útsýni sem völ er á; óendanlegt Atlantshafið í allri sinni dýrð, fallega baðströnd sem iðar af lífi yfir sumartímann og hvaðeina. Ef ég sit á venjulegan stól á svölunum mun ég bara sjá himininn ... þarf að standa upp til að sjá hafið. Kannski sting ég útsýnisgöt á vegg svalanna ... og skemmi þar með heildarmyndina á blokkinni.

En ... ég er mjög ánægð með húsið sem hýsir himnaríki. Að utan er því vel haldið við og stigagangurinn er einstaklega snyrtilegur.

Hrafn Jökulsson skrifaði athyglisverða færslu á Moggabloggsíðu sinni um „konurnar sem máttu hverfa“, eða fórnarlömb Green River Killer. Ég tengist þessu máli vitanlega ekki á nokkurn hátt en ég kynntist aðeins manni sem gerði það óbeint og fannst svolítið eins og ég væri komin í þáttinn Illt blóð. Ja, eða þannig.

Snemma árs 2002, var ég í heimsókn hjá íslenskri vinkonu sem bjó í litlum, sætum bæ nálægt Seattle. Hún og maður hennar fóru einu sinni í viku á hverfispöbbinn sinn og ég náði að fara tvisvar með þeim. Þarna hittu þau góða vini sem ég var að kynnt fyrir. Einn pöbbvinanna er sálfræðingur sem kom vikulega frá Seattle til að sálfræðingast í litla bænum. Hann vann með lögreglunni í Seattle og hafði verið fenginn til að gera sálfræðimat á fjöldamorðingjanum sem leitað var svo ákaft að. Mig minnir að hann hafi lýst manninum m.a. sem kirkjuræknum fjölskylduföður sem reyndist smellpassa við svínabóndann. 

Vinkona mín gaf mér pappíra um þetta mál en ég var að hugsa um að skrifa grein um það sem ekki reyndist síðan áhugi fyrir þegar ég kom heim. Enda hvaða almennilega kona vill lesa blóði drifna sögu fjöldamorðingja? Well, ég! Nú langar mig að finna þessi skjöl og myndirnar frá pöbbnum.

Þarna á pöbbnum var annar maður sem vinkona mín vildi „sérstaklega“ kynna mig fyrir, enda á lausu eins og ég. Ég er bara svo svakalega skynsöm, hunsaði þetta og vildi ekkert af því vita. Ég vissi sem var að vinir og vandamenn myndu deyja úr hláti ef ég giftist honum og nafn mitt breyttist í Guðríður Mattrass! Anna heitin frænka mín sá kílómetrum lengra en nef hennar náði sagði við mig þegar ég var 18 ára að ég myndi giftast manni með ættarnafn. Við hina hlið mína sat maðurinn sem síðar varð fyrrverandi eiginmaður minn, enda auðvitað ekki með ættarnafn. Ég hef beðið róleg eftir Thorsurum, Skrömurum eða jafnvel Grimaldi-um ... en þetta var bara tú möts!!!

(Ég var reyndar búin að segja frá Mattrass áður ... en ég gat ekki sleppt honum)

Þetta fór eins og ég vissi að ef ég horfði ekki á handboltann myndi allt ganga vel hjá strákunum. Þori þó ekki að hrósa sigri strax, leikurinn er ekki búinn en staðan var 18-8 síðast þegar ég vissi (heimild: fréttir Stöðvar 2) okkur í hag.

Anna hringdi í mig rétt áðan og sagði: „Ekki kveikja á sjónvarpinu!“ Ég mun hlýða. En ég krefst þess mér verði sýnt almennilegt þakklæti fyrir þessa fórn.

Jæja, þá er komið að úrslitum skoðanakönnunarinnar. Þátttakan var klikkuð og úrslitin komu mjög á óvart. Heil 54% af 344.000 manns kusu að skrifa blóðuga sakamálasögu. Aðeins 36% vildu skrifa sögu Hemma Gunn sem er sjokkerandi því að hingað til hefur Hemmi malað allar kannanir. Hann var meira að segja kosinn flottasta jólaskrautið. Heil 2% vildu skrifa bókina Eitthvað annað. En hér kemur þetta:

 Hvernig bók myndir þú skrifa?
1. Blóðuga sakamálasögu 54%
2. Sögu Hemma Gunn 36%
3. Frumlega skáldsögu 4%
4. Harmsögu ævi þinnar 2%
5. Eitthvað annað 2%
6. Ástarróman 1%
7. Gamansögu 1%
8. Sagnfræði 1%
9. Ævisögu 0%
10. Trúarrit 0%

Nú er komin ný könnun, veðurkönnun að þessu sinni og Hemmi fjarri góðu gamni,

Undirbúningur fyrir handboltaleikinn á eftir er hafinn í himnaríki. Hann er sá að horfa ekki. Það hefur virkað ágætlega hingað til. Bara það að ég hætti að horfa á Manchester City-leikinn fræga (með Íslending í markinu) þegar þeir voru undir, 0-3 í hálfleik náðu þeir að jafna og skora sigurmark. Ég hefði getað öskrað þegar ég horfði á íþróttafréttirnar næsta morgun!

 Reykingamenn halda því t.d. fram að ef þeir kveikja sér í sígarettu úti á strætóstoppistöð þá komi strætó. Svo heldur fólk að þeim finnist gott að reykja eða að þeir séu háðir tóbaki!

 
Náði 15.50 strætó úr Mosó og sæti fremst við hlið Ástu. Svei mér ef rútan var ekki næstum full en hún tekur yfir 80 manns. Ef Skagavagninn kemst í fréttirnar, yfirleitt þá vegna óláta farþega vegna vals á útvarpsstöð, er alltaf sýndur lítill kálfur (strætó) sem tekur kannski 15 manns, svipaðan fjölda og húkir á tveimur stoppistöðum á Akranesi rétt fyrir sjö á morgnana; stoppistöðinni minni og sætukarlastoppistöðinni.

Nú er allt að verða vitlaust í Bold and the Beautiful. Ridge, aðalhönkið, sá Taylor, konuna sína sem dó frá Tómasi og tvíburunum. Nú er hann kvæntur Brooke og á með henni barn, nema þetta sé barnið sem Brooke á með tilvonandi tengdasyni sínum sem er að fara að giftast dóttur hennar en þar sem leið yfir hönkið varð að fresta brúðkaupinu. Ég sá hluta að þessum þáttum í hittiðfyrra og þá voru tvíburarnir c.a. 5 ára, nú eru þær orðnar gjafvaxta skvísur og krakkinn Tómas er farinn að deita, m.a. Amber sem var gift syni Brooke og bróður Ridge.

Þetta eru dýrlegir þættir! Nú er Ridge að fara í storkupróf og Brooke grætur, löggan leitar á brúðkaupsveislulóðinni og brúðurin grætur líka, tertan skemmist, allir farnir!

Það var nóg að gera í morgun. Við náðum naumlega spennandi forsíðuviðtali í næsta blað þannig að við frestuðum föstudags-deddlæn til hádegis í dag. Nú er allt að verða tilbúið og ég bíð bara eftir að við getum fundað til að ákveða verkefni komandi viku.  Nú er versti dagur ársins, las ég á Netinu, mig minnir nú reyndar að vísindamenn hafi fundið út að það væri 24. janúar, ekki 22. Engu að síður hef ég búið mig andlega undir sitt af hverju í dag, m.a. hryðjuverkaárás, rottugang, maurastríð eða nætursaltaðan fisk. „Í hádeginu verður Gordon Bleu í matinn,“ sagði ein samstarfskona glaðlega og sleikti út um, einmitt þegar ég var að hugsa um að við fengjum nætursaltaðan fisk. Hún bjargaði alveg deginum.  Hér lifum við fyrir elsku mötuneytið. Hlaupum öll í kapphlaupi þegar klukkan slær hálftólf til að geta byrjað sem fyrst að borða og upplifa þetta dekur sem viðgengst. Við megum t.d. leifa matnum okkar, við megum borða eins og svín og þurfum ekki einu sinni að vaska upp eftir okkur.  Á aðeins einum mánuði hef ég bætt á mig 40 kílóum en ber þau samt ansi vel, eins og sést á myndinni sem var tekin áðan.  F-ið á bolnum er tákn fyrir fyrsta stafinn í nafni mínu en í vinnunni veit enginn hvað ég heiti eða hvernig ég lít út í raun, ég geng ég undir dulnefninu Furrí. Ástæða þess að ég er dulbúin er sú að mér finnst að aðrar konur eigi skilið að fá að njóta sín í návist minni. Ég er víst athyglissjúkt ljón ofan á fegurðina. En ef grannt er skoðað má reyndar sjá Mikael Torfason, Mike Tyson og Eirík Jónsson horfa aðdáunaraugum á mig. Þeir sjá líka alveg í gegnum holt og hæðir, þessar elskur!

Eitthvað voru Keflvíkingar í klíkunni þegar sólin bjó sig undir að setjast um miðjan dag í gær. Eiginlega var ómögulegt að hætta að horfa ...  

Brosmildi bílstjórinn skilaði okkur heilu og höldnu í Ártún í morgun, mér og Sigþóru ögn áður við vegkantinn að vanda. Ég sagði honum að hann mætti alveg setja mig út á ferð ef hann vildi. Hann gæti varla viljað að hjólkoppunum yrði stolið ... við værum jú komin í borg óttans! (Þarna stal ég miskunnarlaust brandara sem Halldór frændi spældi mömmu með þegar hann skutlaði henni upp í Breiðholt um árið, hún hefur aldrei fyrirgefið honum almennilega það að dissa Breiðholt)  

Og jessss, ég var mætt fyrst í vinnuna! Hef verið í keppni við prófarkalesarana síðustu vikurnar og stundum haft betur. Ekkert ofbeldi hefur fylgt þessu en falst bros þess sem tapar blekkir engan. Vonandi verða þær nógu spældar á eftir til að sofa yfir sig á morgun.

Þessi færsla átti að vera á undan ... en só!

Um daginn skrifaði ég um margbreytilegt lífið við Langasandinn og í dag var álíka fjör. Brekkan upp að íþróttavellinum var vettvangur snjóþotuferða og hunda að ærslast og fjöldi manns gekk um sandinn, sem er enn fullur af steinum eftir brim oftsinnis í síðasta mánuði.

Stundum sakna ég þess að sjá ekki yfir Akranes út um gluggana mína en húsin við Höfðabrautina skyggja á allt útsýni. Held ég myndi upplifa mig sem meiri Akurnesing ef ég hefði eitthvað annað en höfuðborgina fyrir augunum allan daginn. En ég er sko ekki að kvarta.

Á eftir hefst uppáhaldsþátturinn minn, 24. Sem betur fer er Cold Case á undan svo að ég get skellt mér í kvöldbaðið fyrst. Maður getur ekki horft á 24 nema tandurhreinn í sparifötunum. Helst búinn að skipta um parkett til hátíðabrigða. Djók. Baðbomban í gær var full af einhverju drasli, einhvers konar barrnálum en mjúkum! Arrrggg. Þessi fjólubláa sem nú er að bráðna er full af silfurstjörnum. Urrrrrr! Vér alvörugellur þurfum ekkert aukadrasl til að okkur líði eins og prinsessum!

Ekki brást Bauerinn okkur aðdáendum sínum. Sama formúlan ... en hún virkar og  algjör óþarfi að breyta henni. Mikið hlakka ég til að eyða næstu 23 sunnudagskvöldum í þetta.

Þoli samt ekkert sem bindur mig (þess vegna er ég ógift og á ekki líkamsræktarkort og er ekki í saumaklúbbi). Þættinum 24 tekst það sem fallegum mönnum, hollum tækjum og guðdómlegum brauðtertum tekst ekki. 

Þetta hefur verið meiri dýrðarhelgin, þrátt fyrir húsverk. En ef maður lítur á þau sem líkamsrækt þá verða þau léttbærari. Ég styrkist ekki á því að horfa endalaust á íþróttahúsið hérna við hliðina.

Ætla að drífa mig upp í rúm með Dean Koontz, jú, honum. Samt bíða nokkrar magnaðar bækur á náttborðinu en maður þarf líka að detta í reyfara annað slagið, bara til að halda jarðsambandi. Sure, með Dean Koontz.  

Ja, hérna. Alltaf ná þeir að sjokkera mann í Kompási. Ég hef stundum skammast út í þáttinn fyrir æsifréttamennsku en í þessu tilfelli held ég að þjóðin þurfi sjokktrítment.

Skrýtin tilviljun að tveir ofsatrúarmenn, hann og Guðmundur í Byrginu, verði svona áberandi á stuttum tíma fyrir kynferðisleg brot. Eins gott að t.d. múslimar dæmi kristna heiminn ekki eftir þessum tveimur.

Ég vann með Ágústi á Aðalstöðinni í gamla daga og hann þótti ósköp ljúfur, enda bera barnaníðingar fæstir utan á sér hvernig þeir eru þenkjandi inn við beinið. Hann átti meira að segja indæla kærustu á þeim tíma. Einhver samstarfsmaður (síðar og þá á Fínum miðli, minnir mig) sem fór í tölvu á eftir honum sá hvað Ágúst hafði verið að gera þar (skoða barnaklám), lét yfirmenn vita og Ágústi var sagt upp samdægurs. Þarna hefði vissulega átt að kæra. Eða þegar hann var gripinn í Vatnaskógi. Það þarf að stoppa svona af strax, ekki bara að hugsa um eigið skinn.